نبض زندگی "ایلیا"

عزیزکم امسال خبری از دید و بازدید های نوروزی نبود ... تو یکی از روزهای اول سال نو برای دیدن بی بی هاجر رفتیم به روستای حسن آباد هوا گرم و حسابی بهاری بود واسه همین تو حیاط پیش بی بی نشستیم... داشتم پست های عیدانه ی سال های قبل رو میخوندم... این عکس که مال سال نود و دو هست رو دیدم ماشاالله چقدر بزرگ شدی عزیزم... روزهایی که میریم خونه ی بابابزرگ (خدا رحمتش کنه) خیلی سخته که از باغ جدات کنم و بیارمت تو خونه البته فقط تو نیستی که اینطوری هستی همه ی دوستای کوچولوت همینطورن                          ...

ایلیای من امروز یازده روز از ورودمون به سال جدید میگذره لحظه ی تحویل سال نو ، امسال نیمه شب بود برای همین بر خلاف دو سالِ گذشته امسال تو خونه بودیم تو ساعت نه شب خوابیدی و من و باباجون تا موقع تحویل سال بیدار بودیم صبح اولین روز سال نو با هم رفتیم خونه ی بابابزرگ چون مامانی و بابایی هم اونجا بودن... تا نزدیک ظهر اونجا بودیم و برای نهار رفتیم خونه ی عزیز و بابایی روز دوم و سوم و چهارم و پنجم رو از صبح خونه ی مامانی بودیم روز ششم خونه ی عزیز و روز هفتم دید و بازدید از خاله ها و دایی ها... خلاصه که از اول سال جدید تا امروز فقط یک روز رو خونه بودیم... امسال زیاد به دید و بازدید نرفتیم ...

سال نو مبارک پسرک قشنگم امسال سومین سال که تو کنارمون هست ثانیه ثانیه ی سالی که گذشت رو با عشق تو گذروندم بودنت بهم انرژی و نشاط میده بودنت بهم آرامش و زندگی میده وقتی بزرگ شدنت رو میبینم لذت میبرم خدا رو شکر که تو و باباجون کنارم هستید خیلی دوستتون دارم از خدا میخوام سال نود و چهار پر از اتفاقای خوب برای همه و خانواده ی کوچیک ما باشه انشاالله که خداوند بهترین ها رو برامون رقم بزنه تو این سال   بخاطر ایام فاطمیه و فوت بابابزرگ باباجون، ما امسال سفره ی هفت سین ننداختیم              ...

عزیزکم امروز بیست و هشتم اسفند ماهه دو روز دیگه وارد سال نود و چهار میشیم اما چیزی که عجیبه! اینه که اصلا بوی عید نمی یاد... خبری از حال و هوای عید نیست خبری از شور و شوق نوروزی نیست خبری از سبزه و ماهی قرمز نیست راستش فکر میکردم این حال و هوا واسه همه اس فکر میکردم هوا بهاری نشده هنوز! اما کمی که تو وبلاگ دوستام چرخیدم دیدم همشون از حال و هوای نوروزیشون نوشتن فهمیدم بهااااره ما یخ زده تو زمستونی که بابابزرگ رو ازمون گرفت فهمیدم بخاطر دل غم دارمونه که خبری از بهار نیست... ...

ایلیای من تا امروز که دارم برات مینویسم این تلخ ترین اتفاقیه که قراره تو وبلاگت ثبت کنم پدر بزرگِ باباعلی (بابابزرگ میرزا آقا) هفتم این ماه از بینمون رفت... رفتنش واقعا غافلگیر کننده و سخت بود هنوز باورمون نشده که بابابزرگ از پیشمون رفت! همه چیز اونقدر یهویی بود که انگار یه کابوس وحشتناک بود و تا چند روز دلمون میخواست ازش بیدار شیم! اما کم کم فهمیدیم این کابوس یه واقعیت تلخِ! و دیگه قرار نیس دستای گرم بابابزرگ رو تو دستامون بگیریم! خدایا بابابزرگ باهامون مهربون بود جز خوبی ازش ندیدیم توام به حرمت سختی های که تو سال های اخر زندگیش کشید... باهاش مه...

چند روز پیش عمه گوهر، عمه ی باباعلی دعوتمون کرده بود خونشون... خیلی طول کشید تا وقتی رسیدیم یخت باز شه صمیمی شی با همه اما خوب بالاخره روت باز شد، تو خونه ی عمه گوهر تک تک وسیله ها رو مورد ارزیابی قرار دادی چیزی که بیشتر از همه جالب بود یه عکس از بچگی های باباجون روی دیوار خونشون بود! وقتی گفتم بهت این باباجونِ خوشت اومده بود و هر ده دقیقه میومدی و میپرسیدی این نی نی باباجونِ؟! عمه گوهر ازمون قول گرفته تا یکی از عکس های تو رو هم ببریم تا بزنه به دیوار خونه اش     یک شب هم خونه ی عمو ابوالفضل رفتیم که اینبار وقتی وارد شدیم فقط و فقط دو دقیقه تو بغلم موندی! بعد انگار خونه ی...

بالاخره برف بارید تا شهر کویری ما هم رنگ زمستون رو ببینه... البته نه تو خود سمنان، یه منطقه ی ییلاقی نزدیک سمنان (شهمیرزاد)، که بازم خوب بود... ما هم تو اولین فرصت رفتیم تا تو واسه اولین بار تو عمرت برف بازی کنی... خیلی خیلی زیاد از برف بازی خوشت اومد: از دست زدن به برف و لمس کردنش...    از پرت کردن برف به من و باباجون و از صدای پاهات وقتی روی برف راه میرفتی    از درست کردن آدم برفی   همشون واست تازگی داشت و ازشون لذت میبردی و با ذوق درباره اش میپرسیدی... روز خیلی خاص و عالی ای بود...   ...